2 - الإمام علي « ع » : من أحبّ الدّينار و الدّرهم فهو عبد الدّنيا . « 1 » امام على « ع » : هر كس دينار و درهم را دوست بدارد ، بندهء دنياست . 3 - الإمام علي « ع » : . . . أماتت الدّنيا قلبه ، و ولهت عليها نفسه ، فهو عبد لها و لمن في يده شيء منها ، حيثما زالت زال إليها ، و حيثما أقبلت أقبل عليها . « 2 » امام على « ع » : . . . ( در بارهء انسان دنيا دوست ) : . . . دنيا قلب او را ميرانده ، و جان وى شيفتهء دنيا گشته است ، او بندهء دنياست و بندهء هر كس كه چيزى از دنيا در دست دارد ؛ دنيا به هر سوى بگردد او نيز بگردد ، و به هرجا روى آورد او نيز روى آورد . 4 - الإمام علي « ع » : تعبّدوا للدّنيا أيّ تعبّد ، و آثروها أيّ إيثار . « 3 » امام على « ع » : دنيا را پرستيدند ، چه پرستيدنى ؟ ! و آن را برگزيدند ، چه برگزيدنى ؟ ! 5 - الإمام علي « ع » : فتاهوا في حيرتها ، و غرقوا في نعمتها ، و اتّخذوها ربّا ، فلعبت بهم و لعبوا بها ، و نسوا ما وراءها . « 4 » امام على « ع » : . . . در دنيا دچار حيرت شدند ، و در نعمت آن غرق گشتند ، و آن را پروردگار خويش گرفتند ، پس دنيا به بازى كردن با ايشان پرداخت و

--> « 1 » « خصال » 1 / 113 . « 2 » « نهج البلاغه » / 330 ؛ « عبده » 1 / 211 . « 3 » « بحار » 73 / 115 . « 4 » « نهج البلاغه » / 927 ؛ « عبده » 3 / 56 .